Dag 3: Bagnères de Louchon - Argeles Gaost

Wat een dag alweer! meer dan 5000 hoogtemeters! (al zegt Garmin foutiefhéél wat minder) Als je 9 uur in het zadel zit maak je zo enorm veel mee op 1 dag dat het bijna niet te vatten is in een blogbericht. Toch maar proberen... Vandaag werd regen voorspeld (en die hebben we ook het grootste deel van de dag gehad, al werden we eerder nat van steeds opnieuw door de wolken te rijden dan van heuse regenbuien), en van bij de start moesten we de Peyresourde op. De "zwakkeren" (slaat eigenlijk nergens op, bon, de tragere renners) waren een halfuur voor ons vertrokken. Phil had gevraagd aan de renners van de snelle groep om elkaar niet kapot te rijden op de eerste klim, omdat in de vorige CCC editie dit vroeger vertrekken ertoe leidde dat de ontbijten op den duur naar binnen geramd werden om toch maar vroeg te kunnen vertrekken, omdat je anders al van bij de start erafgereden werd en de dag grotendeels alleen door moest zien te komen. Gek genoeg was het dan ook Phil zelf die een snel tempo oplegde van bij de voet. Ik voelde me verschrikkelijk slecht. Had het al vanochtend gevoel (eigenlijk na 4uur nog met moeite een oog dicht gedaan btw): uit bed komen op zich was al een inspanning. Alles deed pijn. Ik moest echt aanklampen op die eerste klim, maar naarmate de klim vorderde bleef enkel Lennie voor mij, Phil en Tim uitrijden, en ik begon er zowaar door te komen. De rest volgde op respectabele achterstand. In de afdaling had ik al een eerste keer vandaag geluk: mijn voorwiel raakte een steen die ik niet gezien had, ik sloeg weg maar kon gelukkig corrigeren. Daarna volgde onmiddellijk de eerste getimede klim van de dag: de Col d'Aspin. Mijn slechte gevoel was compleet weg, en ik stoomde lekker door (zowaar 3e op Strava;-)). Mike achterhaalde me (onverwachts) nog, en hij stoof me op z'n grote plateau voorbij. Wat een beest op de fiets, mijn roommate! Echt een toffe col die Aspin, redelijke loper, mijn ding:-). Oh ja, ook hier was Lennie voor mij. Col 3 (Col de Beyrede) vlak voor de voormiddagstop was een geflipt ding. stukken 18%, véél te lang! “Proper Hard”, zoals Dan Cavendisch citeerde. Die voormiddagstop was zéér welkom, na 3 cols had ik serieus honger! We hebben er trouwens een sport van gemaakt om op alles (suikerwafels, alle soorten koeken) choco te smeren, kwestie van genoeg calorieën binnen e krijgen;-). Van de voormiddagstop ging het naar de middagstop, in het gezelschap van Johnny & Robert, 2 schotten, over een lastig parcours, maar we bleven met z’n drieën samen. Net na de middag moesten we de Col de Couret op, lastig ding, opnieuw steil. Van daaruit ging het golvend naar de namiddagstop, en vandaar zowaar een vlak stuk naar Argeles-Gazost. Daar hadden we de keuze: rechtsaf naar het hotel, of linksaf, 17km klim naar Hautacam (Col de Tramassel, nog 2 km hoger). Rechtsaf natuurlijk! Al was ik al snel op mijn eigen tempo aangewezen. De turbo stond definitief uit, en vlak voor de top van deze erg mistige berg haalde een groepje van 3 (Stuart, David & Jonathan) me zowaar opnieuw in, nadat ik hen enkele kilometers eerder ingehaald en achtergelaten had. Ik had wat teruggeschakeld omdat ik een lichte kniepijn voelde opkomen, en zij raakten blijkbaar goed onder stoom. Eenmaal boven (Garmin nodiggehad om in de mist de weg te vinden), waren de weergoden ons gunstig gezind: het wolkendek opende zich gedurende 5 minuten en onthulde een fantastisch panorama. Even snel als de opklaring kwam, was ze ook weer weg, en de afdaling was vooral opletten (uitwerpselen van loslopende koeien, en zo zijn er hier in de Pyreneeën veel) zijn spekglad! Terwijl ik afdaalde (rond een uur of half 7), kwam ik Kelvin tegen: een brandweerman van the Isle of Wight, die geld inzamelt voor een overleden collega door de honderd cols te rijden. Hij is één van de zwakkere, maar koos er toch voor om de Hautacam nog op te rijden. Tonnen respect!!! Al hoop ik wel dat hij door dit soort exploten zijn kansen op het uitrijden van de CCC niet gaat hypothekeren… Soit, alweer een lastige maar fantastische dag, het is al laat nu, en morgen wacht alweer een zware dag, ik kruip onder de wol!

Dag 2: thank God for compact!

Eerst het slechte nieuws: mijn achterwiel blijft maar krijsen als een varken dat geslacht wordt, en ik zie net dat er een gat van ongeveer 2mm in mijn bidon zit, geen idee hoe dat erinkomt. Gelukkig heb ik een reservebidon mee...En dat wiel, dat is hopelijk vanavond definitief in orde, zoniet wordt het een reservewiel. Cols van vandaag: Col de Port, Col de Peguerre (13% gemiddeld, stukken van 18%, 4km lang), Col de Crouzette, Col de Portet, Portet d'Aspet, Col des Ares & Port de Bales. Op de briefing gisteren had Phil ons nog gewaarschuwd voor het magnetische veld dat in de laatste 3-4 kilometer van de Port de Bales ligt en dat kettingen kan doen overslaan. English Humor;-). Hij verwees naar "Chaingate" (Contador & Schleck) in de tour 2010. Maar hij had wel gelijk: alles ademde op die slotklim nog "Tour 2010" uit. We verblijven trouwens in Bagnères de Louchon, aankomstplaats van die bewuste etappe, in hotel "Le Majestic". En ik moet zeggen, het heeft zijn naam niet gestolen;-). Maar dit was de slotklim, laat me beginnen bij het begin. Na zo'n 25 kilometer opwarming volgde de eerste klim van de dag: Col de port. Voor de meesten onder ons dan toch, 2 renners zijn voor dag en dauw vertrokken om op een relatief normaal uur binnen te zijn... Op die col de port bepaalde Lennie het tempo. Voor mij ging het ietsje te snel, en mijn tempo was dan ook weer te snel voor de rest blijkbaar, want ik kwam als tweede boven (Tim, de zotte Amerikaan en Mike Simpson, mijn roommate, mengen zich om verschillende redenen nooit in niet getimede klimmen, dus ik laat ze buiten beschouwing, goed wetende dat ze als ze zouden willen altijd en overal als eerste boven zouden zijn). Na de afdaling volgde de Peguerre: een 4 kilometer lang steil beest. "Thank God for Compact!" was alweer mijn devies van de dag. Ik zou echt niet weten wat ik hier met mijn 39*27 zou kunnen doen... Al bij al ook hier relatief fris boven gekomen, en eerlijkgezegd voelde ik me goed gerecupereerd van gisteren. De wekker die elke dag om 6u10 afgaat om om halfzeven in fietskledij aan het ontbijt te zitten doet natuurlijk wel pijn:-s... Daarna afdaling, Col de Portet en lunch. Niets speciaals over die Portet te vertellen, al is het landschap eigenlijk overal écht adembenemend, veel ruiger en desolater dan de Alpen! Na de lunch volgde de Portet d'Aspet, waar Casartelli jammerlijk overleden is in de afdaling die wij nu ook naar beneden reden. Deze foto is bij de "Casartelli Memorial"...

Phil had ons gewaarschuwd, en inderdaad, de afdaling is héél tricky, en naarmate je sneller en sneller gaat worden de bochten korter en onvoorspelbaarder....Op de klim zelf moest ik enkel Paul (een al wat oudere (45-50?)) klimgeit laten voorgaan, maar voor al de rest lag ons tempo te hoog. Ik reed op mijn eigen tempo naar boven. Met z'n tweeën reden we tot aan de namiddagstop, waar we op de anderen (nu ja, het achtervolgend pelotonnetje van +- 6 à 8 man) wachtten om samen de vals platte aanloop naar de Port de Bales aan te vatten. Man, wat voor een tempo werd daar ontwikkeld! Ik had het écht zwaar, hing er met moeite aan, en smeekte opdat de klim zou beginnen. Op de steilere pentes zijn de trekkers van het vlakke ineens heel wat minder waard... Ik had niettemin mijn slechtste moment van de dag op deze aanloop naar de Bales. Paul en later Dan voelden hun benen niet in het begin van de Bales en gingen er vandaar op de eerste kilometers die rond de 3% gemiddeld zijn. Ik zocht een eigen ritme, en enkel een Schot (naam even kwijt, we noemen hem John;-)) ging mee. Eigenlijk wel grappig, hij maakte er een beetje een koers van had ik de indruk, maar ik durfde mijn hand in het vuur steken dat hij er vanaf het écht steil werd er meteen ging afliggen, en zo geschiede. Enkel Tim Smith kwam me traditiegetrouw nog voorbijgestoven op 1,5 km voor de top, maar voor de rest kwam van achter mijn niets meer. Als 4e boven dus, niet mis, ik denk een 6e of 7e tijd in totaal, al moet ik toegeven dat dat er eigenlijk écht niet toe doet. Ik heb gewoon geen "racepoeder" meer in mij na zo'n afstand, en het is gewoon tempo rijden, en al bezig zijn met morgen en recupereren. Leuk vandaag was wel dat ik iedereen uit het wiel reed in de afdaling, en dus helemaal alleen en als eerste Bagnères de Louchon binnenreed. Speciaal gevoel, zoals er op deze reis al veel geweest zijn en er nog veel zullen volgen. Bijna dinnertime, tot morgen! (Oh ja, hier nog een foto van onze typische lunch met het "Claud the Butler" team: Lee & Helen)

CCC Dag 1!

Col de Bataille, Col du Tribi, Col du Linas, Col de St Louis, Col de Port de Pailheres, Col de Pradel, Col des sept frères, Col de Marmare, Col de Chioula

BAM! 9 cols alstublieft! duidelijk iets dat mijn lijf niet gewoon is! Eigenlijk was het tot de middag maar een beetje opwarmen (geen enkele col boven 1000 meter), maar er werd toch snel gereden. Ik kon me telkens handhaven in het eerste groepje. Direct na de lunch moesten we eerst nog zo'n 15 kilometer vals plat aan zo'n 3% klimmen naar de voet van de Port de Pailhères. Ik zat in een groepje met Lennie, Mike Simpson (41 jarig beest, rot van talent, ik had hem mijn leeftijd geschat:-s), David (iets oudere bijter, naar het schijnt beste goudsmid van Londen en ver daarbuiten) en Dan (anesthesist bij de Navy, net terug van Afghanistan). Het ging snel... érg snel... zo snel dat ik mijn hartslag omhoog zag springen naar waarden die me op dit moment van de reis op zo'n stuk weg niet verstandig leken. Toen Dan dan ook nog eens serieus versnelde na een kopbeurt van Lennie (van kopbeurten was bij mij geen sprake), besloot ik los te laten. David volgde mijn voorbeeld.

Samen reden we naar de voet van de Pailhères. De eerste kilometers waren goed te doen, maar daarna... Jawadde... van een oplawaai gesproken. Een gemiddelde van geen tien km/u, moeten vechten tegen het braken, boven moeten gaan neerliggen... 't was erg... En toch stak enkel Tim Smith (de übersterke Amerikaan van gisteren) me voorbij. Voor de rest... niemand... Ik kwam als vijfde boven, en denk dat ik ook de vijfde tijd zal hebben. het feit dat enkel Tim me voorbijstak, en als je ziet hoe ik die klim beleefd heb, dan kan je alleen maar enorm veel respect hebben voor alle anderen die er nog zoveel langer over gedaan hebben (we hebben namelijk ook nogal enkele "grote" jongens mee...). Eerlijk gezegd waren de "Timed climbs" het verst van mijn zorgen vandaag. Toekomen, als het enigzins kan met wat reserve voor de dagen die komen, niet afstappen, geen kwetsuren opdoen,... IT WAS HARD! maar ook leuk;-). Op de klim die direct naar de Pailhères volgde voelde ik me al terug wat normaler. Vermoeid natuurlijk (ik ben het niet echt gewoon om na 6 uur op de fiets mijn 6e col van de dag te beklimmen), maar het ging...Wel nog grappig: na die zesde klim had ik aan David beloofd om boven te wachten. Uiteindelijk heb ik daar 45 minuten gestaan omdat hij zich niet goed voelde. We zetten dan eindelijk aan, en er volgt meteen een technische afdaling. Enkel Dan kon mij volgen, en zo reden we dan uiteindelijk toch maar met 2 de laatste 40 kilometer uit:-).

Bij aankomst waren er nootjes voorzien, maar geen drank, waarop een andere renner opmerkte dat ze bier serveerden in de bar. "Alright, Nuts & Beer"!;-)

Dinnertime binnen een halfuurtje, ga nog even met de collegarenners de rit van vandaag overlopen. Gistern was het avondeten dik in orde (3 gangen, méér dan genoeg, wijn en brood a volonté,...) Vandaag zal het er ook zeker ingaan!

Dag 0: Rivesaltes!

(In Dutch, since I figure most of my readers will be the people close to me at home. Maybe afterwards I'll take the time to translate. For now, let google do the work;-))

Hier zit ik dan! 13u30, Rivesaltes, 8 km van Perpignan. Gisteren na een treinreis van zo'n 7 tal uren aangekomen (viel goed mee, dankzij Jo Nesbo ;-)).

Gisterenavond rond kwart voor tien was organisator en officieel "Fietszot" (net versie 1 van CCC gedaan, klaar voor een tweede keer, en al Paris-brest-Paris gereden ook vlak hiervoor!)  Philip Deeker zoals afgesproken aan het station van Perpignan om ons af te halen. Ons= ikzelf en Jonathan en David Evans (what's in a name;-)). 2 andere deelnemers, die toevallig voor mij zaten in de trein, en Davis was zo vriendelijk me te helpen met m'n fietstas op de trein. Prettige kennismaking!

Gisterenavond waren de deelnemers die hier al waren nog op restaurant ietsje verder, dus ik ben maar gewoon naar mijn kamer gegaan en redelijk vroeg gaan slapen met de Franse Simpsons op de achtergrond;-)

Deze ochtend dan al kennis gemaakt met het team van "Claud the Butler" dat ons zal bevoorraden, en met onder andere Israëler Lenny en Amerikaans koppel Tim & Jen. Met hen ben ik na het ontbijt even rustig een 70 tal kilometer gaan rijden, al wilde Tim wel even de benen testen op een colletje. Ik kon op het eerste deel volgen, maar zag mijn hartslag (hopelijk door de warmte;-)) enorm oplopen, en besloot dat ik bij deze mijn lichaam wel een duidelijke prikkel gegeven had en liet hem rijden. de rest van de klim was rustig met Jen, die trouwens helemaal niet ver achter zat! Pas zonet zag ik dat daar blijkbaar ook een Strava segment is, waar ik door het even inhouden en wachten op Jen dus laatste sta nu, damn you Strava!;-)





Bon, zoals jullie hieronder zien binnen enkele uurtjes briefing en daarna dinner, ik ga dus nog even wat van de Zuid-Franse zon genieten! Btw, als ik de verhalen mag geloven zou het puur door tijdsgebrek weleens moeilijk kunnen worden om dagelijks iets op de blog te posten of om zelfs maar mijn trainingen geuploadet te krijgen... On verra!

The new toy: STRAVA!

And KoM on the Côte de Beffe (long version)! I guess my suffering on the last 20K wasn't a false feeling, given that after 70K I was riding in 205th position, and I finished as 120th!

Vélomédiane 2011

Na een relatief rustig weekje met 2 looptrainingen en de woensdagrit langs de schelde was het zaterdag Crique tijd! Na mijn 107^e plaats in 2008 en mijn 73^e in 2009 was vorig jaar (189^e) ontgoochelend. Het was meteen de laatste rit van het seizoen 2010, en het duurde meer dan een maand vooraleer ik mijn fiets opnieuw van stal haalde! Dit jaar was mijn ambitie opnieuw top 100. Delphine had me al een tijdje geleden beloofd dat ze ging meegaan om te bevoorraden, en zo geschiedde. Om kwart na 5 zetten we koers naar La Roche. Aan de start al meteen wat oude bekenden tegengekomen, waaronder ook Bram (3^e op Honesty Tour), die met torenhoge ambities (top 50!) aan de start stond. Delphine verzorgde ook zijn bevoorrading.

Ik voelde al op de eerste klim dat ik beter weg was als vorig jaar. Jammergenoeg niet zo goed als in 2008 of 2009 toen ik met de eersten meewas. Ik zat in een tweede groep., waarin ik me goed kon handhaven. Vorig jaar werd ik er vlak na de eerste helling al overal uitgewaaid! Wat wel hetzelfde was als vorig jaar is dat ik op de eerste klim een stekende pijn had in mijn linkerbeen, waardoor ik het gevoel had niet voluit te kunnen gaan. Waarschijnlijk een gevolg van het stilstaan aan de start tussen 8 & 9, maar daar is nu eenmaal niet veel aan te doen denk ik (misschien wat op en neer springen volgend jaar?;-)).

Bij het opdraaien aan de Côte d’Hyves zat ik dus in een tweede groepje, en ik had het lastig, maar bleef eraanhangen. Een vijftiental kilometer verder (ik weet niet precies waar, maar het is een relatief lang stuk bergaf op een brede baan) hing ik opnieuw nog net aan de tweede groep, toen er voor mij enkelen begonnen te eten en een gat lieten, en we kregen het niet meer dicht! Ik was er zowaar uitgereden op een stuk bergaf!!! Ik kon mezelf wel vervloeken, hoe amateuristisch! Bon, even later werd ik dan opgeraapt door een derde groep, die samenbleef tot de voet van de Haussire. Daar had ik niet de indruk dat ik veel renners moest laten voorgaan, integendeel, we reden naar enkelen gelosten uit de eerdere groepjes toe. Op de Samrée dan (waar Delphine een eerste keer ging bevoorraden) reed ik definitief naar het voorliggende groepje van een man of 15 toe, samen met een andere renner. Net toen wij de sprong maakten zag ik dat ook het groepje waar wij naartoe reden een vooroprijdende grotere groep in het vizier kreeg, hetgeen onze inhaalspoging er niet makkelijker op maakte. Toch lukte het, en onze groep reed even later ook het gat op de groep voor ons dicht. Het ging niet erg snel, en daardoor kon er ook bij ons nog een vijftiental renners aansluiten. Zo vormde zich een groep van +- 50 man, die het grootste deel van de rit zou samenblijven.  Het kon op vele momenten een pak sneller, hetgeen mij wel wat frustreerde aangezien ik op zo’n domme manier uit een eerdere groep had moeten lossen, maar dan had ik maar sterker en attenter moeten zijn. Ik voelde me niet sterk genoeg om zelf het tempo hoog te houden, en liet me meedrijven.

Op de Rideux had ik het traditiegetrouw erg lastig, maar kon ik me toch in de top tien handhaven. Ik wist dat de Beffe mijn uitslag ging bepalen: aangezien ik in zo’n grote groep nog zat kon een zwak moment daar of in de daaropvolgende slopende kilometers een enorm verschil betekenen in de uiteindelijke uitslag. Op de Beffe stond Delphine een laatste keer, en ik passeerde haar op een erg lastig moment. Er reed een tiental man weg, ik moest 5 à 10 meter laten, en kon maar net mijn bidon wegsmijten en een nieuwe aannemen. Op de top trok ik een spurtje dat mijn beenspieren zowat in stukken scheurde, maar in de bocht naar rechts maakte ik nog net de aansluiting met de eerste 10 van het groepje. De rest lag definitief overboord, want het viel geen moment meer stil. Integendeel, we raapten nog erg veel geloste enkelingen op, en zelden kon er nog iemand aanpikken. Hier heb ik echt nog veel plaatsen gewonnen! Al heeft het wel een hoge prijs gekost: de kilometers na de Beffe waren misschien wel één van de zwaarste momenten ooit op de fiets tot hiertoe… Het ging me eigenlijk constant net te snel, en van elk (zeldzaam) dalend strookje maakte ik gebruik om toch maar te proberen enkele plaatsjes in ons toch al kleine groepje op te schuiven om toch maar wat marge te hebben mocht ik ineens het tempo niet meer kunnen volgen. Ik zag enorm af, maar besefte dat nu lossen mij nog erg veel plaatsen ging kosten (zie ook Marjolein Truyens die dit meemaakte, en ons groepje zag voorbijstuiven). Puur op wilskracht lukte het me om aan te klampen, en toen ik na Dochamps de top tussen de twee “wouden” zag liggen wist ik dat ik niet meer ging lossen. Na de afdaling naar La Roche passeerde ik de finish als vierde van onze groep, na 5u31. Ik ben onderweg wel mijn chipkaartje verloren, maar volgens mijn tijd en de nummers die zich in mijn buurt bevonden ben ik in deze crique 115^e geworden. Na het eerste tussenpunt reed ik (volgens mijn gedeeltelijk diploma, want toen had ik mijn kaartje nog) pas op de 200^e plaats, een mooie remonte dus toch nog! Al bij al ben ik erg tevreden met mijn uitslag. Top 100 heb heb ik dan wel niet gehaald, maar het scheelde niet veel, en ik heb na mijn wanprestatie vorig jaar dit jaar toch de bevestiging gekregen dat ik het wel degelijk nog in me heb en dat 2009 geen toevalstreffer was: beter dan ooit op Les 3 ballons dit jaar, en nu ook een mooie klassering in de Vélomédiane. Alles lijkt nu klaar om met een goed gevoel de winter in te gaan (eerst nog een “grote ronde”, de Cent Cols Challenge, om de motor nog wat te vergroten met het oog op de komende jaren). Naar volgend jaar toe, specifiek voor de criquielion: proberen onthouden dat het een lange dag is, en om zeker niet alle ambitie op te geven na een eventuele  slechte start, al is die natuurlijk heel belangrijk en kan je er al heel veel verliezen.

Daarnaast: bij de start van deze Crique woog ik 67 kilo, als je weet dat ik sinds december 2010 nog zelden meer dan 65.5 gewogen heb, dan denk ik dat ik als ik me vorig jaar iets beter verzorg op/na Honesty Tour, hier ook zeker nog wat marge heb…Langs de andere kant: blijkbaar kan ik ook mooie uitslagen rijden als de vorm goed is, ookal is het gewicht niet 100%...Volgend jaar top 100, geen excuses!

Daarnaast ook nog een dikke proficiat aan Bram die 44^e geworden is! Topklasse, ben benieuwd wat die de komende jaren nog allemaal uit zijn benen kan toveren. Ik kan er alleen maar trotser op zijn dat ik hem achter mij gelaten heb ik de Honesty Tour.

Tim & Cyriel hebben ook een erg knappe rit achter de rug, al had Cyriel wel pech en kwam Tim alweer net enkele minuten tekort voor Goud.

Last but not least: Bedankt Delphine! Voor de perfecte bevoorrading en aanmoedigingen! En bij deze de belofte dat ik op de volgende gelegenheden zal proberen om toch 1 woordje tegen jou te zeggen, hoe lastig ik het ook heb;-). You were great!

Als afsluiter nog enkele leuke foto's...

Delphine is niet tevreden met mijn positie op de Hives;-) 

Tim (Leopard) en Cyriel ietsje verder

Met dank aan Delphine!

Bram op 1!

Ik in Cervélo outfit