Laatste dag Honesty Tour

Honesty Tour rit 5

Dit hadden jullie nog tegoed: verslag van de laatste dag Honesty Tour:

Op de rustdag deed ik het rustig aan, en daalde ik samen met Bram met de auto af naar het dal, waar we een uurtje losfietsten. Het mocht helaas niet zijn, op de dag na de rustdag had ik een erg slechte dag. Lag het aan de insectenbeet (bij rechteronderbeen stond erg opgezwollen), aan de rustdag waardoor mijn lichaam was “stilgevallen”?...Geen idee. Feit is dat het op de Forclaz voor geen meter liep, en net als op de col de Pré was ik als voorlaatste boven en verloor ik een tweetal minuten op dichtste achtervolger in het klassement Bram. Op de laatste getimede klim van deze Honesty Tour (Les Saisies, via Bisan 1500 maar deze keer niet vanuit Villard-sur_Doron), voelde ik me ietsje beter, maar opnieuw moest ik tijd prijsgeven (en veel: 4min). Ik ging op deze laatste col wel voldoende lang mee om zeker te weten dat mijn tweede plaats gered ging zijn, en daarna ontbrak het een beetje aan drive en frisheid om nog mee te strijden. Toch proficiat aan Pieter H, Pieter G & Bram, zij smeten zich nog een laatste keer!

En zo is er alweer een Honesty Tour voorbij. Alweer 2^e, net zoals in 2006,2009 en 2010. In 2007 was ik ziek, en in 2008 moest ik de derde plaats aan Bruce laten. Bram leek een titelkandidaat te zijn, maar bleek (nog) niet de nodige ronde-skills te hebben, al heeft hij zeker wel Pieter H-achtige exploten in petto. Benieuwd naar de gevechten van volgend jaar!

Tijd misschien ook om even mijn persoonlijke Honesty Tour te evalueren. Op deze Honesty Tour was ik goed tot zeer goed, maar niet zo super als in 2009. Ik heb wel veel geleerd uit vorig jaar, in die zin dat ik gedurende het seizoen twee keer voelde dat ik te vermoeid aan het worden was en daardoor het 2 keer een tiental dagen rustiger aan gedaan heb, met succes voor de periode die volgde.

Iets om te onthouden voor mezelf is misschien toch niet teveel overdrijven met het eten op meerdaagse fietsreizen. Bijkomen zoals na deze Honesty Tour het geval was heeft volgens mij toch een negatieve weerslag op de conditie, ondanks de geleverde trainingsarbeid. Daarnaast: niet vergeten dat het een meerdaagse fietsreis is. Goede dagen en momenten worden afgewisseld met slechte, maar de reis is lang, er moeten meerdere cols per dag beklommen worden en iedereen kan een slechte dag of een slecht moment hebben. In die zin is het jammer dat Bram ziek geworden is, al denk ik niet dat ik daardoor tweede ben geworden, daarvoor heeft hij ook in de daaropvolgende dagen teveel tijd verloren op de begincols van de ritten, waar hij moeilijk onder stoom kwam. Het verschil zou echter wel héél wat kleiner geweest zijn zonder zijn keelpijn op dag 2!

Nu ben ik erg benieuwd naar de Vélomédiane van aanstaande zaterdag. Ik ben enkele kilo’s zwaarder dan mijn scherpste gewicht, maar voel me goed in vorm, en ik denk dat dat extra gewicht voor een koers als de Vélomédiane geen onoverkomelijk probleem is. Het zou wel leuk zijn mocht ik er voor de CCC toch nog een beetje afkrijgen, al is het misschien niet aan te raden om al aan het begin van zo’n zware reis superscherp te staan.

Naar 2012 toe wil ik proberen om wat doelgerichter te trainen, en eindelijk eens een lactaattest af te nemen hiervoor. Ik leg er me nu al bij neer dat ik tot en met eind februari zo goed als alles op mijn eerste marathon zet, en dat ik dus een stuk later als normaal in optimale fietsvorm zal komen. Hopelijk op tijd voor de Tour of Wessex en les 3 ballons, maar dat is nog héél ver weg! Maart en april beloven alvast lastige maanden op de fiets te worden, tenzij de marathontrainingen overdraagbaar zijn naar de fiets, maar daar vrees ik een beetje voor.

Honesty Tour: Full speed even on the rest day!

De Koninginnerit!

Dag 4 alweer in deze Honesty Tour, koninginnerit, over Télégraphe, Galibier, Croix de Fer. We waren dit jaar abnormaal laat vertrokken in Saint Jean de Maurienne (11u!), en Pieter G had het al op het "inrijstukje" naar Saint Michel de Maurienne erg lastig. Op de eerste helling van de dag, de Télégraphe, ging Pieter H fors aan, ik probeerde te volgen maar zijn tempo lag te hoog. Ik dacht (terecht) dat Bram alweer wat moeite ging hebben om in zijn ritme te komen, en gezien de 2 minuten die hij gisteren nog wist te pakken op mij op de laatste klim van maar 9 kilometer had ik besloten elke kans om extra uit te lopen met beide handen te grijpen! Ik spaarde me dan ook niet, en ging vol op de Télégraphe. Misschien niet slim als je weet wat nog volgt, maar wie niet waagt niet wint. Ik had wel wat schrik dat ik nog veel tijd ging verliezen op de laatste 3 kilometer als het groepje achter mij (Roel had zich op kop gezet en de rest bleef samen) goed samenwerkte, maar mijn tactiek bleek de juiste en ik nam een dikke 2 minuten op de rest. Pieter H had ver voor ons allemaal een toptijd van rond de 41 minuten neergezet op de Télégraphe.

Bovenop de Télégraphe vonden Cyriel en Roel het welletjes. Zij draaiden terug en speelden ploegleider voor de rest van de dag. Bram, Tim, beide Pieters en ikzelf zetten koers naar Valloire, om de laatste 17 kilometer naar het dak van de Honesty Tour aan te vatten: de Galibier. De eerste kilometer zocht Tim meteen zijn eigen tempo, maar wij vieren bleven nog even samen. Ik versnelde na het eerste vlakke stuk, opnieuw om Bram zo vroeg mogelijk overboord te kieperen, hem niet toe te laten langzaam onder stoom te komen, en opnieuw wat uit te lopen op hem. Pieter G loste even later ook, en zo bleef ik net als 2 jaar geleden alleen over met Pieter H. In tegenstelling tot 2 jaar geleden voelde ik me deze keer gedurende de klim zeker niet de mindere. We klommen grotendeels zij aan zij, zelfs op de stukken tegenwind, en staan (hopelijk) mooi samen op de foto op 2 kilometer van de top. We hadden stilzwijgend afgesproken dat we tot daar gingen samenblijven en vanaf dan wel gingen uitmaken wie deze col aan zijn palmares mocht toevoegen. Bij aanvang van de laatste (verschrikkelijke) kilometer waren we nog steeds samen, zelfs na de laatste steile bocht naar rechts. Maar toen vond Pieter H het welletjes en reed slepend weg. Ik zag het gat meter voor meter groter worden en begon de hoop op de zege op te geven, maar zag toen dat hij (net zoals 2 jaar geleden) stilviel. Ik schakelde tand per tand groter, en ging op en over Pieter in de laatste 30 meter om als eerste de top te bereiken. Yes! Na een jaar droog te hebben gestaan als het op "col-zeges" in de Honesty Tour aankomt heb ik vandaag toch weer aangeknoopt met een overwinning. Het hoogst haalbare, ook dit jaar vrees ik. Tegen deze Pieter H valt alweer weinig te doen...Pieter G had goed ingedeeld en nam ook tijd terug op Bram die vierde werd, en Tim vijfde.

Na een korte tussenstop bij het gebakjeskraam op de Lautaret ging het in vliegende vaart naar Bourg D'Oisans. Eenmaal in de vallei leek het wel alsof we door een oven fietsten. De Croix de Fer (klim van zo'n 30km) ligt gelukkig wat in het bos, en eenmaal uit dat bos scheen de avondzon al niet zo heel fel meer. Aan de laatste stop voordat de "hel ging losbarsten" zag niemand er nog erg zelfzeker uit. Tim loste onmiddellijk, en Pieter H ging er als een speer vandoor. Bram, Pieter G en ik vormden een groepje totaan het dorpje met de afdaling, waarna het steilste deel van de hele klim komt. Ik probeerde daar het verschil te maken door fors door te trekken, maar ik kreeg Pieter G en Bram er niet af. Sterker nog, op het daaropvolgend steile stuk moest ik eerst een meter toegeven, dat werden er 2, 3, tot ik hen definitief moest laten gaan. Ik prentte mezelf in dat ik zeker niet mocht kraken, want ik verwachte dat als Bram's turbo eenmaal zou aanslaan, hij nog wel eens enkele minuten zou kunnen terugpakken. Toen ik even later zag dat ook Pieter G de rol bij Bram moest lossen, wist ik dat hij zijn tempo gevonden had en dat ik dus inderdaad enkele minuten ging aangerekend krijgen. Dat hij echter nog tot op een honderdtal meter van Pieter H ging komen en op een haar na een tweede colzege missen had ik niet durven voorspellen. Knap Bram!

In de achterhoede vocht ik dus alweer mijn robbertje uit met Pieter G, die dit jaar uitzonderlijk goed is, en ook de lange ritten wonderwel lijkt te verteren. Ditmaal bleek hij de sterkste, al nam ik in de laatste honderden meters nog heel wat tijd terug. Tim forceerde niet meer en finishte zo'n 40 minuten achter mij.

Na de afdaling bleek het te laat om eerst nog naar les Saisies terug te keren, dus werd het snel wassen aan een lokale pomp, en een pizzeria als avondeten in St Jean de Maurienne. Morgen een welverdiende rustdag! Ik drink mijn even welverdiende Duvel nog leeg en ga moe maar tevreden slapen. Haste Manana!

Honesty Tour rit 3

Vandaag op het programma: Col des Aravis (9kilometer ongeveer, niet al té zwaar), dan heel wat op en neer, en als uitsmijter na 100 kilometer nog 9 kilometer koers naar Les Saisies (finish ditmaal in het dorpje en niet aan de chalet).

Roel voelde zich vanochtend nog opperbest en knalde er als een bezetene vandoor op de eerste vlakke kilometers van de Aravis. Er had niemand veel over, en we waren allemaal blij dat we er nog aanhingen. Eenmaal de weg wat meer begon te hellen bleek het echter niet Roel's klimdag te zullen worden. Het tempo viel wat terug,Tim nam over, daarna ik, maar wie anders dan Pieter G vond de tijd even later rijp om in de aanval te gaan?!

Ik kon aanklampen, samen met Pieter H. Ik moest af en toe een metertje laten, maar we bleven al bij al relatief samen, tot Pieter H ervandoorging en als eerste bovenkwam. Pieter G smeerde mij in de laatste honderden meters ook nog enkele seconden aan, en ik kwam als derde boven, nog nét voor Bram zie halverwege de klim zijn tempo vond en naar boven stoomde.

De rest van de dag reden we in groep een col of 3 op en af (prachtige rit trouwens, thx to Pieter H), en de slijtage was al vergevorderd toen we in Crest Voland een laatste keer de tellers op 0 zetten voor de slotklim. Ik voelde me nog goed en ging bijna direct over Pieter H die het tempo aangaf, maar Pieter G vond het nog niet snel genoeg gaan en versnelde nog een keer. Ik achterhaalde hem opnieuw, maar Bram zocht en vond al snel zijn eigen tempo en liet ons allemaal achter. Pieter H eindigde knap tweede, en ditmaal kon ik Pieter G afhouden op de top. Knappe col-overwinning dus van Bram, hij maakt de hooggespannen verwachtingen waar! Benieuwd wat morgen brengt, en hoever Bram nog kan komen in het algemeen klassement! Morgen koninginnerit: 170km, Télégraphe, Galibier ("You can't spell "galibier" without "BIER", dixit Bram), en als uitsmijter Croix de Fer. Bring on the pain!

Honesty Tour 2011 so far...

In Dutch this time...

Eventjes een kort verslagje van de Honesty Tour na dag 2! Het vertrek van dag 1 was pas rond het middaguur, een klassieke etappe: Col du pré (steil rotding), en aansluitend de steile kant van Les Saisies via Villard Sur Doron, om dan (masochisten als we zijn) de chalet met yacuzzi rechts te laten liggen en nog 2 kilometer aan gemiddeld 10 procent totaan de top van "Signal de Bisanne". Die eerste klim heeft me nog nooit gelegen, en ook dit keer werd het niets. Pieter Gabriël stak ondanks een "slecht gevoel" het vuur aan de lont, Pieter Heyvaert volgde vlot, Bram reed er op zijn eigen tempo knap naartoe, en Tim maalde ook zijn molentje "rustig" rond. Bij mij mocht de gemiddelde hartslag van 180 niet baten: 6e boven. Achter mij Cyriel, voor mij als eerste Pieter H, Bram, Roel, Pieter Gabriël (2 keer afgestapt!). Eén troost: op de tweede klim kon het alleen maar beter gaan, en dat was gelukkig voor mijn klassementsambities ook het geval. Al vanaf de voet ging Pieter G alweer in de aanval, ik schoof mee, en achter ons bleek de eerste col toch wat schade aangericht te hebben: Pieter H sloot even later ook aan, Bram zat ook nooit meer dan 50 meter achter, maar Roel en Tim kozen voor een wat rustiger tempo. Ik geraakte heel snel in mijn tempo ("stoempen" is blijkbaar dé manier voor mij om het snelst vooruit te komen, wie had dat ooit gedacht?!), en Pieter H volgde vlot. Zo vlot zelfs dat hij na even een blik op mijn Garmin geworpen te hebben, doodleuk zei "'t is voor mij vandaag". Ik moest hem al redelijk snel laten gaan (al liep het verschil nooit écht hoog op), en Bram had me intussen bijgehaald. Samen haspelden we de kilometers af, en aangezien hij maar een 39x25 had, kon ik hem er op de steilste stukken voor Bisanne 1500 even afrijden (nu ja, enkele meters aansmeren), maar hij kwam op 2 kilometer van de eigenlijke top knap terug. In die laatste 2 kilometer kreeg ik het wat zwaardere verzet niet meer rond, en reed hij van me weg. 1. Pieter H, dan Bram, ikzelf, Tim, Roel, Pieter G & Cyriel. De derde plaats leek gisteren voor mijzelf, Roel, Tim & Pieter G (die wonderwel weinig last lijkt te hebben van zijn hart) het hoogst haalbare...

Maar de Honesty Tour is natuurlijk geen eendagswedstrijd, maar een "grote" ronde, en dus is alles pas beslist eens alle fietsdagen achter de rug zijn. Vandaag stond alweer een klassieke zware etappe op het programma: Roselend, Joly, Saisies. Door materiaal pech van Pieter H en ziekte van Bram, leek het ons eerlijker/verstandiger om de Joly te skippen en Les Saisies vanaan de voet (langs de grote baan) te beklimmen na de afdaling van de Roselend. Deze beslissing werd genomen bovenop de Roselend, het zuur nog lekker vers in de benen;-).
 Maar even terug naar de voet van de Roselend. Roel leek vastbesloten om een gooi te doen naar eeuwige roem op de Roselend, en legde een strak tempo op van in het begin. Beide Pieters gingen vlot mee, ik hing er maar als balast aan en loste dan ook ongeveer halverwege de eerste 14km naar het meer (daar is het een tweetal km vlak/bergaf en dan volgen nog een 6 tal kilometer tot de top). Ik bleef echter de zware versnelling rondstampen, en na een aarzeling vooraan kon ik aansluiten. Ik was bang dat ik alsnog ging moeten lossen vlak voor het snelle stuk aan het meer, en dat ik daardoor veel tijd ging verliezen als de 3 vooraan samenwerkten. Ik zette me dan maar op kop, en de anderen vonden het blijkbaar snel genoeg gaan, want enkel Pieter G waagde nog even een schuchtere poging om afgescheiden aan het meer te beginnen door het tempo op te drijven maar niemand loste. Pieter H was zodanig sterk dat hij in die korte afdaling wegreed, en Pieter Gabriël ging erachteraan. Ikzelf zag dat Roel het lastig had en versnelde ook. Pieter H bleek te sterk voor Pieter G, en Pieter G besloot om wat in te houden in de laatste kilometer voor wat nog komen moest. Ik kwam terug, en kwam als tweede boven. Roel was nog vierde, Tim vijfde Bram had blijkbaar veel last van keelpijn, had te weinig energie en kwam vele minuten later pas boven. Cyriel verdedigde knap de rode lantaarnpositie.

Op de slotklim naar de chalet dan (een "loper" in de eerste kilometers) ging Pieter Gabriël alweer fors aan. Pieter H vond het na een tweetal kilometer welletjes en knalde erop en erover, terwijl ik mijn eigen tempo zocht. Roel en Tim kwamen heel even terug, maar net op dat moment sloeg mijn turbo aan. Net voor een korte afdaling op een 8tal kilometer van de chalet kwam ik bij Pieter G, en voelde dat het beste er bij hem afwas. Pieter H leek onbereikbaar ver weg, maar naarmate de kilometers vorderden, naderde ik zowaar op hem! Op zo'n 5tal kilometer van de finish begon ik er zowaar in te geloven! Hij voelde mij aandringen, maar was sterk genoeg om nog een tand bij te steken en mij al bij al nog op een redelijk grote afstand van een 30 tal seconden te houden. Maar het geloof groeit dat hij na een lange rit misschien wel te pakken is. Pieter G hield knap stand als derde, dan volgden Tim, Roel, Bram en Cyriel. Allemaal moe en voldaan liggen we nu in de zetel, en binnen 20 minuutjes nemen we onze plaatsen aan tafel in voor de vaste avondactiviteit!

Een volgend verslagje binnen een paar dagen, of vroeger als er genoeg tijd en zin is;-)
Thanks for following!

The Nice-Vaujany Story

After an AMAZING week in Nice with Delphine, it was racetime again last Sunday at La Vaujany. We arrived in Bourg d'Oisans from Nice on Saturday evening. I decided to go and retrieve my chip by bike, this way I could let the legs get used to the bike again (after a week off with way to much pizza & "Gellati" (http://www.fenocchio.fr//)) & also explore the final climb up La Vaujany.

Since I wanted to be at the start as soon as it opened on Sundaymorning, I decided to let Delphine sleep and go to the start on the bike (meant waking up at 4.50, on the bike at 5.45). It was quite cold, but it was going to be very hot, so I just had to stand the morning cold.

Contrary to last week in Morzine where we had to climb from meter 1, we now had 23 kilometers to warm up. Downhill, so the speed was between 40 and 60 all the time. Suits me a lot better! Of course, as a result, there aren't really any excuses like "I was too far behind on the first climb".... I had to let go the "elite" riders almost immediately when the "Alpe du grand Serre" climb began, and thought I would be able to hang on to a rather big second group, but that wasn't the case. They rode 1 km/h too fast for me, so I had to be happy with a group of about 6 riders, amongst others an Italian, Brazilian and Red-Specialized-outfit rider.

By the time we got to the col d'Ornon, our group had grown significantly, but I was quite confident that those that caught up with us at the previous descent were going to get dropped again. On the Col d'Ornon, the pace was high but still alright, and in the descent I tried to see whether we could get away with the best "downhillers", because after that the long climb to Villard Reculas - Alpe d'Huez - Col de Sarenne was up, and I figured a preliminary selection would be a good thing. We (4 to 5 riders) had a small gap, but everything came back together on the way to Rochetaillée.

Quite soon after the climb started, the group fell apart. I made a quick phonecall to Delphine, because I was in urgent need of water, and she was waiting for me a little past Huez. The red Specialized rider was always near, but by the time we got to the top of the Sarenne, he rode past me, after I had past him on the way to Alpe D'Huez. I had a very difficult moment on those last 2 kilometers to the top of the Sarenne. Funny thing is that when I came to this region in 2004 with my dad, I also had a very difficult moment on the exact same place! I was passed by 4 to 5 riders, but on the following descent, I felt very confident and rode past them again. I caught up with a dutch rider, and only 1 of the riders from the climb was able to follow me. On the way down, we also past Marjolein Truyers (Grinta team cyclist), whose hands were cramping up (or so I thought I heard) in the descent...

As a result, I found myself with 2 others (a French guy and a Dutchman), and we worked together very well on the 25K-strip van the Barrage to Rochetaillée. We kept the speed between 32 & 35. The Dutchman received a bottle of Coke from his followers and passed in on to us, and I did the same with the last bottle of water Delphine gave me. Then, it was every man for himself on the final climb. Despite the big gap we had thanks to the fast descent and our co-work in the valley, I was passed by 3 more riders that came from the back. One of them was the Red-Specialized rider that had been with me most of the day, and I congratulated him as he passed me. I was suffering bigtime in those last kilometers, and was happy when I crossed the line! What a hard race! More like les 3 Ballons than like La Morzine if you ask me, and thé ideal preparation for La Marmotte (which I won't be doing) indeed! Some ten minutes after I finished, Arno also crossed the line. He suffered bigtime, and had the looks of it:-). Read all about how he did in La Morzine & La Vaujany here: http://arnovanhelvoort.blogspot.com/.

Thanks to my results in these Grand Trophée races, I am currently ranked 6th in age category C (18-29) of the Grand Trophée. Your best 8 results count, but since I will only have ridden 3 this year, I guess this 6th place will remain this season's high. Who knows, maybe in the years to come I can try to go for a podium finish in the Grand Trophée?... I will have to ride La Marmotte too then of course... Old friend Martin also had a nice ride in Vaujany, and is still in the running for a top finish in the Grand Trophée overall. A real pitty he didn't take the start in Morzine, but he seems to be recovered from his fall earlier this season.

So now, what's next? First, I'll allow some days to recover from La Vaujany and the long ride back (arrived in Ghent at 1 am on Monday, had to work that same day). There are about 5 weeks left till the start of the Honesty Tour, and since this year Bram Schittecatte will participate (was riding for a top50 finish at les 3 Ballons before he was forced to abandon), it promises to be a very tough fight for the podium. Especially because I felt that my "col-climbing" needs to go a lot better if I want to battle it out with Pieter and Bram in the Alps. After that, I hope to set another top 100 finish at the Vélomédiane (1 week after the Honesty Tour end), and 2 weeks later, I'm off to the Pyrenees!

Below some pictures of Nice and the fine mediterranean cuisine, the reason why I gained 2 kilos;-)

So this was it, my month in which I rode a sportive every weekend. I can only be happy with the result, since I always gave all I had. Here's a wrap up:

GF Ardennaise: 40th, 13th category C (18-35), 5:13:00
Les 3 Ballons: 119th, 29th cat. C (18-29), 7:19:24
La Morzine Vallée d'Aulps: 45th, 10th cat. C (18-29), 5:41:40
La Vaujany: 60th, 17th cat. C (18-29), 6:37:48

Last but not least , I'd like to explicitely thank Delphine for being so enthusiastic about going to Nice, and making detours in order for me to be able to do what I love the most: riding sportives. Thanks Delphine, for the "ravitaillements", the encouraging peptalk, your enthusiasm when I rode by on the Joux Plane, your patience when I was getting fed up at "Les Chamades" in Morzine when not only I couldn't eat pasta the day before the race, but even worse they brought us the wrong pizza at 9.30 pm and we had to send it back!
Thank you for all of that! And rest assured, I'll happily do the same for you on one of your future (sport) goals!



 Let me close this post with my 2 favourite pictures of the whole trip:

The full "La Morzine" report!

Weather was far from perfect on raceday. I was out on the bike with my personal "Chaperonnette" Delphine (thanks again!;-)) at 7 (one hour before the start). Rain, 7 degrees. Far from the perfect conditions to tackle the Joux Verte immediately after the start, but the circumstances are the same for everyone right?

 Well, I had the impression my legs were about to cramp up when I rode past Delphine after 2 to 300 meters of climbing while trying to close the gap to the first group.

 I briefly touched the back of the front goup on a descending part of the climb, but had to let go and find my own rhythm on the next uphill section. We reached the top (where it was around 5° and raining again) with a group of 5 to 6.


After a short flat section, we found ourself on the climb to the col du Corbier. An Italian rider (well, I think he was Italian since he had a cycling bib from Bergamo), "costaux" but very strong, and myself set out the pace, and slowly but surely we left the others behind. The following descent (very dangerous because of the gravel left by the roadworkers some days before, luckely the event organizers warned us at the start), allowed the others to come back, but on the slopes of the next climb (Col du Grand Taillet), we left them behind again.
On the following descent, I caught up with 3 riders, one of them was Arno Van Helvoort (world-famous cyclosportive blogger/rider (amongst others riders that is;-)), which I had sent a brief mail prior to the event, since his program of sportives matches mine). He did make it into the first group, but was left behind on the Corbier and waited from the next group to catch up on him. As I had anticipated from previous results, we were at about the same level. I was glad to know I was riding with someone with experience on what was to come...

Next up was the short but steep climb to La Vernaz, where the first food stop was, and where Delphine would be waiting the first time.

Again, I made it to the top first with the Italian guy, followed closely by Arno and another rider. Delphine did a great job in giving me a fresh bottle of Isostar, and encouraging me. She offered me some more food as well, but I refused. Bad idea...

Since most of the other riders had to stop for the "ravitaillement", Arno, myself and another rider found ourselves climbing to the top of the Col de Jambaz at a rather easy pace, set out by Arno mostly, but still, I started to suffer... Near the top of the Jambaz, a group of around 10 to 15 riders caught up on us, also containing most of the riders I had already left behind. The Bergao-Man was back after a foodstop as well.

I knew that the Joux Plane (final climb, then just downhill back into the finish line at Morzine) was a hard climb, so I tried not to waste too many powers, but I slowly but surely started to feel hungry. Why on earth didn't I take any food from Delphine when she offered it?! I felt very good at the time, and underestimated the distance of this sportive (compared to les 3 Ballons). So, I resorted to my "grand-finale" liquid gell-foods (waaaay to early of course, but I needed it!). However, my sensations on the bike only got worse. I started to get really scared from what lied in front (the "Beast" aka Joux Pane), and when our group nearly fell apart on the way to Samoëns (where the Joux Plane starts), I decided to gamble, stay at the back and not waste anymore of the few powers I had left. Delphine would be waiting at the start of the climb, hopefully it wouldn't be too late to add a bit of fuel to my tank and be able to ride a good Joux Plane climb....By the way, all this time the Bergamo guy kept on determining the pace in our group. Very strong rider!!!

Anyhow, upon arrival in Samoëns, I saw the fluo-green bag I had given to Delphine from far away on a long (slightly uphill) stretch heading to the foot of the Joux Plane. She had everything ready, and I immediately asked for more water, grabbed the honeybread out of her hands (at a 25km/h speed, it was like she had done it before!;-)) and asked for more food. Strangely enough, I almost immediately felt better after having eaten a bit. I knew that from now on Delphine would be close behind, and this mere fact together with the constant food & drink supply made me believe in a good result again. On the Joux Plance, 3 or 4 riders took off quite fast (as Delphine so nicely put it, the group fell apart almost instantly, and on this hard climb, it was every man for himself). Only some very lucky ones had up-close support;-). One of those riders that rode way was the Bergamo Man (agian, tons of respect for him!). I didn't really have another choice but to look for a pace of my own, and as long as the gradient stayed behind 8%, it went alright, but I found myself suffering bigtime and struggling not to do a "Parkeggio" when the gradient went up. Arno passed me with 20K to the finish to go, and we wished eachother good luck. I was passed by 2 more riders I think, but caught up on 2 others as well, and I think I made it to the top as 5th or 6h from my group. However, near the top, I recognized Arno's outfit, and noticed that he was suffering bigtime and riding slower than I was....


When almost at the top, I accelerated a bit, and saw another rider quite closely in front of me. I decided I wasn't going to let the descent make their legs feel better again (since it would be hard to ride away from them on the descent), so I shifted up and rode like crazy on the nearly flat road near the lake at the top.

I caught up on Arno and the other rider. Arno immediately had to let go on the following short uphill section, but the other rider didn't. However, on this technical (but still very fast) descent, I didn't reall have any trouble to leave him behind as well. I rode into Morzine all alone, 2 more turns, and I passed the finish line. Happy with my performance (as usual, when I know I gave it my all, but also knowing that the steep uphill sections need to go a lot better when it's "Honesty Tour" time mid-August)), and happy as well to notice Martin Van Oostende waiting for me (an old friend, from my early days as a sportive-rider, a very good rider himself, that battles it out for the win at some sportives and in general classifications on "trophées" all over France. Due in part to the bad weather conditions however, he decided not to start in Morzine. Hopefully we can ride together in La Vaujany next week!).

I finsihed 45th overall, and 10th in my age category. Since I already participated in les 3 Ballons as well, I am currently ranked 11th in my age category in the Grand trophée, nice to see, but I figure this is just because there aren't many riders that rode both events. Still, I'm curious to see where I end up in the overall classification at the end of the season, and perhaps, who knows, in the future I might decide to ride the entire "Grand Trophée"...

Anyway, the pasta afterwards was great (I shared it with proud supporter Delphine), and after a brief after-race chat with Martin and Arno, we loaded the car and set course to Nice! See you in one week in Vaujany! Bye for now!


Below are some pictures Delphine took of me suffering on the Joux Plane. Enjoy!;-)